Dostępność pociągów metra dla osób z niepełnosprawnością poruszających się na wózkach inwalidzkich jest różnie rozwiązana w różnych krajach. Część wagonów nowej generacji ma automatycznie wysuwane podesty albo minimalną szparę między wagonem albo peronem. W wagonach starszego typu stosowane są różne rodzaje ramp (najczęściej przenośne przechowywane na ścianie peronu albo w ‘szoferce’ prowadzącego pojazd), oraz miejscowe podwyższenia peronu.

*Jeśli osoba na wózku wymaga stałej pomocy osoby drugiej, może w niektórych krajach zwrócić się o osobę asystującą. W takim przypadku jest proszona o wcześniejsze powiadomienie osoby odpowiedzialnej za pomocą telefonu bądź internetu.

*W przypadku samodzielności wystarczy zgłoszenie się do obsługi stacji (jest też możliwość wcześniejszego umówienia przejazdu). Obsługa stacji albo motorniczy rozstawia sprawnie rampę i zawiadamia obsługę stacji docelowej.

*Istnieją też asystenci podróżni i asystenci towarzyszący (Dania, Niemcy, Szwecja). Usługę taką zamawiamy z wyprzedzeniem. Pomagają oni albo podróżować od drzwi do drzwi albo w drugim przypadku od drzwi, poprzez pomoc w załatwieniu spraw aż do powrotu do domu.

W wielu krajach, m.in. Dania (w Kopenhadze) metro jest w 100% dostępne i nie wymaga w ogóle pomocy obsługi (co więcej, nie ma tam motorniczego a metro jest sterowane przez komputer). Istnieje jednak opcjonalnie asystent podróży, który pomoże nam skorzystać z wind a także dba o naszą wygodę przejazdu podczas ruchu metra.

=

Berlin – większość S-Bahn’u i U-Bahn’u jest dostosowana i nie wymaga żadnej pomocy. W części starszego taboru stosowane są rampy, umieszczone na końcach peronów i podawane przez obsługę metra a także przez maszynistę: ‘na żądanie’. W praktyce wystarczy machnięcie ręką maszyniście. Na stacjach są też przyciski dzięki którym można wezwać obsługę stacji.

Istnieje też możliwość zamówienia asystenta podróży, ale należy to zgłosić dzień wcześniej w godz. 9oo-16oo. Asystenci pracują w godzinach 7oo-22oo.

Osoby z ciężkim stopniem niepełnosprawności i ich pomocnicy poruszają się bezpłatnie, tak jak w warszawskim metrze.

*bardzo miłą było dla mnie niespodzianką, że nawet przyjeżdżając do Berlina pociągiem, nie prosząc o to obsługi (niemieckiego) pociągu czekała na mnie rampa, o co zadbała obsługa – najprawdopodobniej zgłosił konduktor, że jedzie osoba na wózku. Przyzwyczajony do polskich realiów jechałem z własnymi szynami teleskopowymi. :lol:

*drugą miłą niespodziankę stanowią pasażerowie spokojnie czekający aż wjadę do metra/autobusu. U nas po otworzeniu drzwi następuje szturm energicznych „sędziwych pań” w kierunku upatrzonego miejsca w wagonie lub do windy…

=** na mapie są zaznaczone stacje dostępne samodzielnie i z pomocą osoby drugiej bądź asystenta.

=

Monachium – rampy na wybranych stacjach, pomoc asystenta po wcześniejszym zgłoszeniu. Rampa dostępna po zgłoszeniu obsłudze stacji. Na każdej stacji, tak jak w innych miastach metra, dostępne mapki z zaznaczonymi dostępnościami i ułatwieniami dla wózków i informacjami gdzie potrzebna pomoc a gdzie nie.

=

+Dusseldorf – do wózków akumulatorowych stosowane są rampy przenośne.  Możliwa usługa asystenta po zgłoszeniu telefonicznym lub pomoc z wjazdem na wózku ręcznym po zwróceniu się do obsługi.

=

Madryt – dostępne rampy, bez wcześniejszego uprzedzania obsługi stacji.

=

Bruksela - pomoc asystenta-pomocnika wzywanego z poziomu peronu (obowiązkowa jeśli nie mamy własnego opiekuna) ale tylko do wejścia do wagonu. Nie ma zniżek za przejazdy dla osób na wózku, jest za to dla osoby opiekującej się.

=

Paryż – między wagonem metra a peronem jest duża luka, zwłaszcza na starszych stacjach  (porównywalna do naszej na Politechnice przy wagonach serii 81 – rosyjskich). W przypadku wózków akumulatorowych wymagana jest pomoc asystenta. Na nowych liniach są ścianki szklane oddzielające pasażerów od pustego torowiska – drzwi otwierają się gdy stoi już pociąg metra. Niestety na niektórych stacjach nie ma nawet wind, ale dostępne są mapki z informacją o dostępnej infrastrukturze. Organizacja Les Compagnons Du Voyage zapewnia opiekę kompetentnej osoby.

_

=

Londyn – najstarsze metro w Europie, większa część stacji nie jest dostępnych. Najnowsze, dostępne nie wymagają pomocy osoby drugiej. Starsze, wymagają asystenta, dostępnego ‘na wezwanie’. Prowadzone są intensywne prace nad adaptacją metra i do 2020 roku ma być dostępne.

=

Southampton – rampy przenośne. Po wcześniejszym telefonie do obsługi, dostępny asystent podróży. Z praktyki wiem, że wystarczy zgłosić się do obsługi stacji i bez problemów chętnie pomagają.

=

Mińsk – metro niedostępne

Moskwa – metro niedostępne.

-

-

-

-

-

St.Petersburg – powstają pierwsze przystosowane stacje (windy) np. obok Ermitaża, ale o rampach nikt nie słyszał. :mrgreen: Oczywiście stosowane są te same wagony co u nas serii 81, tylko brzydziej pomalowane.  Same stacje (zwłaszcza linia nr 1)  są niesamowicie ozdobne.

=

=

Tokio – najstarsze składy wymagają przenośnej rampy, podstawianej przez obsługę stacji – patrz film poniżej. Z nowych korzystamy bez problemu. W dużych miastach Japonii istnieje problem dużej ilości pasażerów i tłoku, dlatego w godzinach szczytu prosi się osoby na wózkach o wcześniejsze uzgadnianie godziny przejazdu, aby zapewnić asystentów w ‚najtrudniejszych porach’. Jest też możliwość zamówienia asystenta podróży. Większość stacji ma windy, część podnośniki przy schodach. Na peronach są specjalne miejsca do kontaktowania się z obsługą stacji.

***

=

film pokazujący ideę rampy :) i jej zastosowania (m.in film z Tokio, zdjęcia z Berlina i inne)



———————————————————————————————————————————————————–

* dziękuję za zdjęcia Koli Pawłowiwoczowi Petrofowi czy Midori Y. za zdjęcia podesłane do użycia na stronie. Zbierając materiały opierałem się głównie na zdjęciach i doświadczeniach własnych, konsultowanych też z osobami niesprawnymi poznanymi za pośrednictwem net’u. Dziękuję też za pomoc ze zdjęciami z Chin Szymonowi S.