Raport dostępny także do pobrania tutaj.


 

RAPORT

z  „ WIEM SWOJE DZIECKO”

Założenia i cel programu zostały zrealizowane zgodnie z zakresem określonym w ofercie. Niektóre formy zostały zmodyfikowane i zrealizowane innymi etapami ze względu na złą pogodę(deszcz), większą niż zakładaną liczbę uczestników oraz miejsce przeprowadzenia warsztatów. Oprócz niektórych zajęć dla rodziców równolegle były prowadzone zajęcia dla dzieci, w których pomogli nam wolontariusze nasi oraz z FAR-u.

Generalnie  program można podzielić na dwie części : pierwszy warsztatowy, gdzie rodzic wchodzi w rolę swojego dziecka i zapoznaje się z innymi rodzajami niepełnosprawności oraz części dyskusyjnej z elementami dramy i ćwiczeń interpersonalnych, podczas których rodzic pracuje nad sobą oraz nad relacjami z dzieckiem i problemami łączącymi się z niepełnosprawnością.

Dokumentacja fotograficzna i inne z „Wiem swoje dziecko” znajdują się na stronie internetowej:   http://www.tpsw.pl/aktualnosci-tpsw/sma/wiem-swoje-dziecko/ .

 

Cele:

  • Ponowne przyjrzenie się swojemu dziecku i próba zrozumienia go z nowej perspektywy.
  • Zauważenie, że sytuacja rodzica dziecka z niepełnosprawnością  nie jest jedyna, są także inne trudne sytuacje, inni także mają problemy.
  • Pokazanie możliwości rozwoju jako przeciwdziałanie zamknięciu i izolacji dziecka.
  • Poznanie samego siebie i swoich mechanizmów postrzegania świata „ Życie jest takim jakim chcemy je widzieć”. „Każdy ma coś, co może dać drugiej osobie.” „Branie jest w dawaniu”.
  • Pokazanie pozytywnego  wizerunku osób z niepełnosprawnością.
  • Promocja  aktywnego sposobu życia poprzez emisje filmów i wywiadów z ludźmi z niepełnosprawnością żyjącymi pełnią życia.
  • Pokaz różnych rodzajów pomocy, m.in. psa asystującego (pokaz na żywo).

Wartości dodane:

  • wykłady ze specjalistą dotyczących rdzeniowego zaniku mięśni i innych problemów związanych z zanikaniem mięśni  i chorobami układu nerwowego: lekarze, terapeuci, dietetycy.
  • informacje o nowych metodach leczenia i nowych lekach.
  • informacje i prezentacje sprzętu rehabilitacyjnego i artykułów niezbędnych do pielęgnacji.
  • porady indywidualne specjalistów.

 

 

REALIZACJA:

EDUWARSZTATY „KALEKA CZY COOL-AWY”

Zostały zaprezentowane niepełnosprawności poprzez  pokazanie  empirycznie jak wyglądaświat i zjakimi problemami borykają się ludzie: niewidomi, niesłyszący, wózkowicze.  Uczestnicy wchodzili w rolę osób z niepełnosprawnościami: pokonywali z zawiązanymi oczyma drogę z przeszkodami, przekazywali osobie niesłyszącej bez słowa informacje, pokonywali na wózku przeszkody. Poruszony został temat innych niepełnosprawności-chorych na mukowiscydozę, anoreksję… Wyemitowane 5 krótkich filmów przedstawiających historię osób na wózkach życzących w normalny, a nawet ponadprzeciętny sposób.  W ten sposób zostało pokazane, że „ Twoja niepełnosprawność nie jest jedyną”,”Nie jesteś wyjątkowy”. Celem byłozmobilizowanie do normalnego życia, a także wyjścia ze swojego świata i zwrócenie uwagi na innych.

Został przeprowadzony pokaz psa asystującego, który wywołał duże zainteresowanie i uśmiech.  Celem było przekazanie informacji o możliwości skorzystania z tego rodzaju pomocy.

Rodzice zwrócili uwagę, że często obserwowali swoje dziecko z pozycji zewnętrznej i dopiero wejście w rolę dziecka pozwoliło zrozumieć im wiele nowych sytuacji.

 

CZĘŚĆ DYSKUSYJNA Z ELEMENTAMI DRAMY I ĆWICZENIAMI INTERPERSONALNYMI:

 

  1. 1.      NA DZIEŃ DOBRY

Część składająca się z  zapoznania, opowiedzenia o swoich problemach i historiach. Rozmawialiśmy o tym co nas dotyka i boli.

  1. 2.      POZNAJ SIEBIE  I SWÓJ PROBLEM

Zmierzenie się ze swoim problemem i ze sobą dzięki ćwiczeniom, elementom dramy czy rozmową ze specjalistami.

  1. 3.      WYJDŹ Z DOMU, UŚMIECHNIJ SIĘ

Próba zachęcenia do aktywności, rozmowy i zabaw z dziećmi (dzieci sugerowały że rodzice często zajmują się głownie ich leczeniem zapominając o czasie na zabawę i wspólnie spędzonym czasie). Propozycja utrzymania kontaktów, wymiany się doświadczeniami.

 

 

ZAPROPONOWANE  ĆWICZENIA:

ZADANIE 1Integracyjne, stworzenie wspólnej przestrzeni i więzi

„ Kłębek nici”-  Otulmy się razem. Niewidoczną dla oczu  nicią wszyscy uczestnicy kolejno otulają się, łącząc się na czas warsztatów. Przeniesienie się do krainy wyobraźni…

Zadanie 2    Odkrycie faktu różnego postrzegania tej samej rzeczywistości-alegoria do życia

Zobaczenie  tego czego oczami nie widać…

Widzimy oczami nasze odbicie w lustrze

Widzimy siebie oczami innych

Tu  postaramy się popatrzymy na siebie, życie  inaczej…

„OBRAZ” Która muzyka pasuje do prezentowanego obrazu ?   smutna , radosna, refleksyjna (?)- emisja 3 rodzajów muzyki

Każdy na kartce zaznacza 1, 2, 3  opisuje nastrój tej muzyki. Wspólna prezentacja swoich odczuć. Były różne interpretacjetego samego utworu. Zatem jaki on jest na prawdę?

Refleksja… Obraz to Życie. ŻYCIE JEST TAKIE JAKIM CHCEMY JE WIDZIEĆ

Zadanie 3Wzajemne poznanie oczekiwań dzieci i rodziców

Dzieci i rodzice podzielili się na dwie grupy tworząc :Krainę Rodziców i Krainę Dzieci.

W grupach spisywano prawa jakie mają panować w ich krainie: Dzieci – co mogą , czego nie mogą , co powinni robić rodzice. Rodzice uzgadniali : Co mogą , czego nie mogę , co powinny robić dzieci. Nastąpiło wzajemne odczytanie praw  i poznanie wzajemnych oczekiwań.

Zadanie 4  Poznanie swoich   potrzeb i reakcji w sytuacji dawania i brania.Integracja z dzieckiem, obcą osobą. Pokazanie, że każdy ma w sobie coś wartościowego-kształtowanie poczucia wartości.

„ SŁOWO” -   Mówimy o sobie 2 dobre rzeczy. Ćwiczenie wykonane było ze sowim dzieckiem –siedząc naprzeciwko siebie. Rodzic dziecku a potem dziecko rodzicowi mówi 2 dobre rzeczy o nim. Następnie to samo zadnie wykonane zostało z   osobą siedząca obok : rodzic – rodzic, dziecko- dziecko.

Jak się czułeś:

Kiedy mówiłeś dobre słowo?

Kiedy je otrzymywałeś?

(Którasytuacja była dla Ciebie bardziej komfortowa, miła?)

Na żółtymstickerze anonimowo,  uczestnicy zapisywali swoje refleksje i odczucia. Zamieściliśmy je na wspólnej tablicy.  Chętni mówili bezpośrednio o sowich odczuciach.

 Refleksja :  Każdy ma sobie coś wartościowego, ładnego. 

Zadanie 5    Skłonienie do  działania. Budowanie poczucia własnej wartości” Ty tez możesz coś dać innym” . Akceptacja kluczem do  harmonii  i szczęścia.

WYWIAD Z MARKIEM SOŁTYSEM Prezesem TPSW  który swoim życiem i działaniem pokazał ze niepełnosprawność nie przeszkadza mu w normalnym funkcjonowaniu. Odpowiedział na  pytanie

 

Akceptacja. Akceptacja siebie, kluczem do życia i odbierania przez  innych Twojej osoby (?)

Dawanie. Sam potrzebujesz pomocy a dajesz?

Zadanie 6          Budowanie poczucia własnej wartości poprzez pomoc innym. Uświadomienie ze każdy ma coś co może ofiarować drugiemu człowiekowi.

Każdy może coś dać.

JESCI CHESZ COŚ OTRZYMAĆ- NAJPIERW DAJ. BRANIE JEST W DAWANIU.

Napisz co możesz dać, czym możesz się podzielić?….. czasem , książką, swoimi umiejętnościami-może możesz czegoś nauczyć, opowiedzieć, sprawdzić…może masz coś co nie jest już Ci przydatne… napisz kontakt do siebie może niespodziewanie ktoś będzie tego szukał…

Czujesz się samotny, masz dużo czasu.. może ktoś ma podobne odczucia- daj mu swój czas, może potrzebuje, aby ktoś go wysłuchał…

Uczestnicy pisali na  karteczkach to czym mogą się podzielić- przyklejamy kartki na wspólnej tablicy tworząc „ TABICĘ OGŁOSZEŃ  ..” WEŹ PROSZĘ…”

 

 

Zadanie 7Podsumowanie

 

Co odkryłam na tym spotkaniu? Jakie jest moje postanowienie dla mnie samego?

Wypowiedzi uczestników. Podzielenie się wspólnymi problemami, troskami, pytaniami, refleksjami.

Na złotych kartkach uczestnicy mieli za zadanie zapisać swoje indywidulane odkrycia oraz swoje postanowienia. Z nimi udali się do domów.

Spotkanie zakończyło się.Rozplatanie się z niewidzialnej nici- wypuszczenie jej do nieba…  wspólne podziękowanie.  Zakończenie warsztatów.

Rodzice wypowiadali się  opisując swoje doświadczenia, doznania, refleksje w odniesieniu do samego spotkania jak też swoich doświadczeń na co dzień w życiu, domu.

 

PODSUMOWNIE/ WNIOSKI

 

Wymiana myśli w relacji rodzic-dziecko

Odkrycie własnych reakcji, emocji, potrzeb

  • Rodzice chętnie przystąpili do warsztatów i każdy w nich czynnie uczestniczył. Podkreślali, że często są pozostawieni sami ze sobą ze swoim problemem, a to było pierwsze spotkanie skierowane tak mocno do nich i pokazujące, że równie ważne oprócz leczenia są ich relacje z dzieckiem oraz relacje w domu.
  • Wszyscy byli spragnieni wymiany doświadczeń, ale nie każdy miał w sobie odwagę do podzielenia się nimi. Były osoby które opowiedziały o swoich odkryciach i to były cenne refleksje dla innych. Odczuwalna była duża potrzeba podzielenia się swoimi troskami i problemami.
  • Rodzice i dzieci miały okazję odkryć swoje emocje i potrzeby. Ćwiczenie, które pokazywało jak się czujesz kiedy „ mówisz o kimś coś dobrego” i kiedy „otrzymujesz  komplement” dało do myślenia  uczestnikom, pokazując jak przyzwyczajeni są do dawania i nie zawsze umiejązadbać o swoje potrzeby.

Najwcześniej pojawiały się sformułowania:

Kiedy dają? Miło, sympatycznie, przyjemnie, „ przyjemność dawania”, „Szczęście, przyjemność, wzajemną akceptacje samych siebie”,” Czuje często, a raczej zawsze skrępowanie przy okazywaniu uczuć, przekazywaniu komuś komplementów”, „ łatwiej jest dawać, czuje lekkie stremowanie kiedy otrzymuje dobre słowo”

Kiedy Biorę?  „  „Trudno przyjąćkomplement, ale to miłe”,”Przyjemność, zażenowanie”,” szczęście, radość, szacunek”…

  • Także w ćwiczeniu „Prawa w Świecie Rodziców-prawa dla dzieci”  Rodzice ułożyli prawa, które miały na celu dobro dzieci i nie pisząc prawie nic o tym jak dzieci mają się zachowywać w przeciwieństwie do zasad przygotowanych przez dzieci.

 

  • Po zakończeniu były rozmowy indywidulane z prowadzącymi.   Poruszone problemy:

-roszczeniowa postawa dzieci wobec rodziców i nieumiejętność odnalezienia się w tym rodziców.

-Brak czasurodziców dla dzieci poza czynnościami pielęgnacyjnymi

-Konieczność zwrócenia uwagi na zdrowe rodzeństwo i poświecenie im czasu

 

Ze strony Fundacji cele zostały zrealizowane. Cieszy nas, że mogliśmywywołaćrefleksje i stworzyć płaszczyznę do wymiany myśli i emocji. Choć to dopiero początek pracy nie tylko naszej ale przede wszystkim rodziców i dzieci.

 

Uważamy, że program jest bardzo wartościowych i chcielibyśmy go realizować w przyszłości. Zapraszamy do współpracy wszystkie chętne osoby, albowiem niepełnosprawność dziecka dotyka całą rodzinę, a przede wszystkim rodziców.

 

 

Prowadzący:

Agnieszka Pietruszka: Wykształcenie-pedagogika specjalna  terapeutyczna. Życie zawodowe: Praca- biznes, media. Zatrzymanie życia- wypadek, złamanie kręgosłupa… Współpraca z TPSW- zmiana wizerunku osób z niepełnosprawnością.